donderdag 13 april 2017

Paaseitjes: To Ei, or not to Ei?



Ja, ik denk echt dat dit blog een diabeten-blog gaat worden. Ik heb altijd overal wel een mening over, al dan niet gefundeerd, maar sinds de diagnose word ik, net als vele nieuwbakken diabeten met mij, geconsumeerd door het Diabeet Zijn. Soms valt het relatief mee. Dan doe je gewoon wat je moet doen, omdat ook diabetes tot op zekere hoogte went. Ik ben verwend: ik ben vooralsnog makkelijk in te stellen, en ook als mijn heup ontsteekt of ik overloop van de stress, houd ik de boel nog redelijk onder controle. Voor nu. Of dat ook zo blijft is gissen. Net zo goed dat ik niet weet of er over 10 jaar een staaroperatie in zit, of over 20 jaar een beenamputatie. Je kunt nog zo je best doen, maar het blijft koffiedik kijken. De dagelijkse realiteit is gewoon dat je ergens mee leeft dat je geen moment kunt negeren. Soms is dat makkelijker dan op andere dagen.
Zoals gezegd, ik heb het relatief simpel. Ik hoef goddank (nog) niet aan de insuline, en met m’n strikte dieet heb ik het voor elkaar gekregen zelfs m’n gliclazidetabletje te laten staan. Door de voorgenoemde ontsteking bij m’n heup/pees is m’n bloedsuiker wat hoger, en ook de stress van de herbeoordeling van het UWV zal m’n gemiddelde (HbA1c) wat naar de knoppen hebben geholpen, maar, naar mijn gevoel, niet genoeg om terug aan de pillen te moeten. Door m’n zowat zaligmakend dieet. Zes keer per dag eten, om en nabij de 100 gram koolhydraten per dag. Soms iets meer, soms iets minder, afhankelijk van wat ik op een dag doe. Het is nattevingerwerk en geregeld prikken, bijsturen en in de gaten houden, maar het werkt. Ik heb dingen gevonden die ik lekker vind en geen straf vind om te eten, en ik heb zelfs restaurants ontdekt waar ik terecht kan zonder de kok tot wanhoop te drijven. (Al ben ik nog dikkere fooien gaan geven voor alle moeite).
                Maar dan nadert Pasen. Een christelijke feestdag waar de herrijzenis gevierd wordt: Hoezee, Jezus doet het weer, en dat wordt dan gevierd met een paashaas en, jawel… Paaseitjes. Van chocolade.
Slik.
Ik vond het missen van de pepernoten en chocoladesigaretjes met sinterklaas al zo erg, om maar te zwijgen van al het lekkers met kerst. Geen paasbrunch met afbakpaashaasbroodjes en croissantjes, dat is nog tot daaraan toe. Maar kom op zeg, geen paaseitjes?! Melkchocolade moest ik vanwege de reuma toch al laten staan, want de melk gaat regelrecht naar m’n knokkels, maar puur? Puur kan toch wel…?
Nou nee, puur ook niet. Tot ik de aanbieding van de Jumbo zag: 3 zakken paaseitjes voor 5 euro, en ze hadden zowaar EXTRA PUUR in het assortiment. Niet gewoon puur, nee, èxtra puur, met maar 2,5 gram koolhydraten per eitje, want minder suiker. Dan zou ik gewoon zo’n zakje kunnen kopen en iedere avond één zo’n eitje weg kunnen werken bij de thee…! Zonder al te veel in te hoeven leveren qua bloedsuiker. Dus ik vol goede moed naar de Jumbo. Bij de kassa lagen de zakken… Maar er lagen maar vier varianten, terwijl er op de website hele ladingen smaken waren, te kust en te keur… Maar geen extra puur. Als een halve gare ben ik tot onderop de paaseitjesberg gaan graven, maar nee… Ik diepte slechts gewone pure op…  Vrolijk, mij uitlachend rood. En het klinkt stom, maar de hele weg terug naar huis heb ik in de auto zitten huilen. Niet echt om paaseitjes, al was dat wel hetgeen dat de trekker overhaalde, maar het verlengde daarvan… Als diabeet die het van een koolhydraatbeperkt dieet moet hebben, zit je aardig klem met zulke gelegenheden. Je kunt nergens meer echt aan mee doen, overal moet bij nagedacht, mensen durven je amper ergens voor uit te nodigen want ze weten niet wat je kunt/mag eten… Je staat altijd als het Meisje met de Zwavelstokjes buiten in de ijzige kou bij het raam, naar binnen, naar dat feestmaal op de tafel te kijken, waar jij niet bij mag. Sta je daar op je blote voetjes en… Nou, ja sorry… U volgt het wel denk ik. Vanavond gaan we boodschappen doen, en eigenlijk wil ik chocolade-eitjes kopen voor ons nichtje (neefje is nog te klein voor dergelijke verstikkingsgevaar-eitjes), maar ik weet niet of ik daar weer een potje ga sta janken als ik met die eitjes in m’n handen sta. Tante José is er niet leuker op geworden.
Moet ik dat dieet volgen dan? Als ik er weer voor moest kiezen, maakte ik dan dezelfde keus?
Ja. Ik kies iedere maaltijd opnieuw. Iedere drie uur kies ik er voor om van medicatie af te blijven. Is het leven makkelijker als ik wel aan de gliclazide zit? Ja. Maar je wordt er weer dikker van, en ik moet al vechten tegen de kilo’s. Niet voor het oog, niet voor de slanke lijn, maar omdat mijn lever al bijzonder slecht is en de vetstapeling die ‘m iedere minuut dat hij blijft zitten verder beschadigd er echt, echt af moet. Omdat bij minder buikvet, de pancreas misschien iets meer z’n best gaat doen om toch insuline te leveren. Je kunt er op hopen, uiteindelijk. Omdat niet alleen de bijwerkingen niet mals zijn, maar omdat ik het idee heb dat als ik nu toegeef aan dan-maar-medicijnen, ik net zo goed nu vast op kan geven en in m’n kist kan kruipen. Beter worden zit er niet meer in, die illusie is al lang vervlogen, maar ik kan wel proberen m’n lijf op een zo natuurlijk mogelijke wijze een steuntje in de rug te geven. Ik lees me achterover over kruiden en groenten die cholesterol verlagen en de lever zuiveren, drink Ayurvedische kruidentheeën met kaneel en gember. Èn wil binnenkort ook thee met daar nog kurkuma en zwarte peper aan toegevoegd proberen, want het helpt allemaal die lever de goede kant op. Hopelijk gaat het de reeds aangekoekte plaque in m’n aderen tegen. M’n hart slaat niet voor niets wel eens over, en niet alleen als ik met m’n schildkliermedicatie moet rommelen. Het is een akelig rotgevoel, en ik zit er niet op te wachten voor m’n veertigste zo dicht te slibben dat Kornelis thuiskomt bij een lijk op de vloer. Ik gooi het altijd allemaal maar op de Diabetes hoop, maar het is eigenlijk gewoon metabool syndroom: Lever, cholesterol, diabetes, etc. Alles werkt knudde, en het een verklooit het ander nog een graadje erger, dus je moet het allemaal aanpakken… En als je gevoelig bent voor bijwerkingen, zoals ik, dan heeft Holland & Barrett (Voorheen De Tuinen) een hele goeie klant aan je. Er wordt geen zak van vergoed, maar tot zover is het wel steeds de moeite geweest.
Alleen jammer van de paaseitjes. Want uiteindelijk zijn wij diabeten met een behoorlijk aantal. In 2013 nog 800.000 in Nederland, maar inmiddels zijn we 1,2 miljoen sterk. Da’s een op de 15 mensen,  grofweg, en het is nogal een stijgende lijn. Dan lopen er altijd wel meerdere diabeten in een goedlopende supermarkt. Ironisch genoeg is glutenvrijspul veel beter te krijgen… Er zijn in Nederland zo’n 170.000 mensen met glutenintolerantie (Coeliakie is overigens ook geen feestje!), maar door de vele mode-dieten-volgers die ineens ook maar geen gluten meer eten -waardoor mensen met een echte intolerantie ineens als zeikerd worden weggezet- zijn er voor hen wel alternatieven. Zelfs glutenvrije markten… (Waar ook vele mensen met andere intoleranties terecht kunnen… Maar niet iemand die koolhydraten moet tellen. Sta je daar met je goede gedrag en de verzekering van de organisator dat ze echt wel wat voor je hebben… En er is niks. Ja. Thee. Maar daar kwam ik niet voor, en dat wisten ze. En ik dwaal weer af.) Wat ik me afvraag…     
Waar zijn de speciale schappen met lèkker diabetenvoer?*
…Waar zijn míjn paaseitjes?


*Ja, ik weet het, er zijn wat koolhydraatarm/Atkins dieet dingetjes bij het natuurproductenschap, maar niet veel, en meestal is niet de hele lijn in het assortiment opgenomen. Dus om paaseitjes hoef ik dan al helemaal niet te komen. Het punt blijft hetzelfde.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten