zondag 4 december 2016

KERSTNIEUWSBRIEF2016 / CHRISTMAS NEWSLETTER 2016

Wegens een probleempje met webhosting wordt de Kerstnieuwsbrief dit jaar op mijn blog gepubliceerd. / Due to a webhosting problem we're putting the newsletter up on my (otherwise Dutch) blog. The English version can be found under the Dutch one. 




Kalsbeeker Kourant 2016

Het is weer mijn favoriete tijd van het jaar; het is koud buiten, lekker verwarmd binnen, en de feestdagen liggen net om de hoek. De Decemberzegels zijn in de verkoop, de eerste kerstfairs dienen zich aan, en de tuincentra hebben hun kerstwaren uitgestald. Het gemoedelijke, knusse van de donkere dagen zijn aangebroken, en daarmee ook de uren die we doorbrengen met hen die belangrijk voor ons zijn, om in dankbaarheid de feestdagen samen te vieren. En dit jaar is de behoefte daaraan groot. We hebben wel vaker turbulente jaren gehad, maar deze spande de kroon… Mijn gesukkel in de eerste zes maanden werd rond de zomervakantie verklaard door een vergrote/vervette lever, hoog cholesterol, en helaas, de diagnose diabetes mellitus type 2. (Een hartruisje werd even tussen neus en lippen door gediagnostiseerd. Welja.) Als kind zeiden ze al dat ik zoveel suiker in mijn koffie deed, dat ik “nog eens een suikerbeestje” zou worden. Nooit gedacht dat ze gelijk zouden krijgen. Met diabetes is te leven; een miljoen Nederlanders doen het met mij. Maar je bestaan wordt nooit meer hetzelfde, en op de meest uiteenlopende momenten is dat een bijzonder confronterende realisatie. Niet alleen fysiek, maar ook mentaal was dit nieuws een enorme klap. Maar ook hier slaan we ons samen doorheen, met de hulp van onze omgeving. Want vrienden, familie en collegae zijn weer onmisbaar gebleken. Met troost, praktische hulp, adviezen, flexibiliteit en ‘n luisterend oor. En bijvoorbeeld zoetjes op tafel voor bij de thee, of een stepapparaat uit het niets cadeau krijgen om in beweging te komen. Kleine en grote gebaren gingen niet onopgemerkt aan ons voorbij. Met het koolhydraatbeperkt dieet om medicatie-inname zoveel mogelijk in te dammen, was ook zeker het begrip en het “supporteren” langs de zijlijn, als ik weer eens moeilijk deed qua eten, zeer welkom. Onze dank is ontegenzeggelijk groot, want ziek ben je niet alleen; ook Kornelis heeft bijzonder veel gehad aan alle geboden steun.  
Was er dan niks leuk in het jaar waar we op terugblikken? Natuurlijk wel! Want al ging het allemaal misschien met horten en stoten, en zijn een aantal dingen afgezegd of omgegooid… Ook de afgelopen twaalf maanden waren  er “nieuwsbriefwaardige” momenten. Dit jaar zat vol dierenliefde, wat begon met onze adoptie van Vincent, de Poema-die-graag-in-water-poept, en is opgevangen bij Stichting Leeuw. Niet voor niets hebben we dit jaar abonnementen genomen bij Ouwehands’ en Dierenpark Amersfoort, en hebben we half Nederland doorkruist voor verschillende andere Zoo’s, waaronder Diergaarde Blijdorp, Burgers’ Zoo en Landgoed Hoenderdaell. Het fotograferen is inmiddels meer dan een uit de hand gelopen hobby voor ons beiden; het is ècht een gedeelde passie geworden die vooral in dergelijke parken tot uiting komt. Met de komst van Rode Panda’s bij Amersfoort en de Nevelpanters bij Ouwehands, komen we wat beertjes en poezels betreft wel aan onze trekken. Hoe donziger, hoe liever!
    Voor Dutch Comic Con eind maart hadden we al lang en breed kaarten, vanaf het moment dat bekend werd dat Joe Hill zou komen signeren. (Zoon van Stephen King, en al even, zo niet meer, getalenteerd dan zijn beroemde schrijvende vader). We kwamen die dag aan bij de Jaarbeurs met een met dertien boeken gevulde koffer. Niet alles, want sommigen had ik al gesigneerd in de kast staan, maar het was nog altijd genoeg om indruk te maken. Of we de koffer niet bij hem wilden laten staan voor zolang we daar rondliepen? Ik stond al naar adem te happen toen hij naar de signeertafel liep, en ik had uit voorzorg een briefje geschreven waar alles op stond dat ik hem die dag wilde zeggen, begraven in een tas vol Nederlandse lekkernijen als chocolade en stroopwafels. Ik gaf m’n cadeautjes af, hij signeerde de boeken en comics, vond mijn t-shirt leuk –van de Donkere Toren, geschreven door zijn pa- en híj wilde op onze boeken letten? Kijk, die man kan dus niet meer stuk bij mij. Een Conventie is hemel en hel tegelijk: alles waar ik van houd is vertegenwoordigd, van boeken en series tot comics, films en games… Maar er zijn ook vele duizenden mensen. Da’s moeilijk, als je één persoon eigenlijk doorgaans al veel vindt. Kornelis ging daarom in zijn uppie op zondag, want er was nog zo veel dat we nog niet gezien hadden. Foto’s naar me WhatsAppend liep hij rond: “Wil je dit?”, “Zal ik dat meenemen?”. Ik was er zo goed als bij! Hij had de DVD van Joe Hill’s verfilmde boek Horns mee, een Locke & Key comic die we de vorige dag hadden gevonden om ook nog te signeren, èn een mapje van mijn briefpapier… Hij kwam thuis met een briefje van Joe Hill. Wat heb ik een ontzettend lieve echtgenoot! Bleek dat hij die ochtend meteen weer terug gegaan was naar Joe, en hem de dingen gezegd had die ik wel had willen zeggen, maar ook in het briefje bij ’t snoepgoed niet kwijt had gedurfd. En dan krijg je een briefje terug met een getekend duiveltje er bij, met de alle goeds en dank voor ‘t lezen. Staat nu ingelijst te prijken in de boekenkast in de woonkamer natuurlijk…!
In April werd Koningsdag weer in stijl gevierd hier in Baarn, met mam natuurlijk. Weer of geen weer, wij struinden de markt af! Verder is Kornelis samen met zijn chef en een behoorlijk aantal klanten op oude Solexen door de Loosdrechtse regio gaan rijden. Ik zag ze al en-masse in de Plassen belanden met pech onderweg, maar hij kwam heel enthousiast –en zonder nat pak- thuis! Ik geloof dat we van een succes mogen spreken.  
Onze zomer leek ineens voornamelijk te bestaan uit doktersbezoeken, maar juist ook in die maanden vonden we alsnog dingen om naar uit te kijken. Vrienden uit binnen- en buitenland die aanwipten of waar we mee op pad gingen, dineren vanaf een grillplaat in de tuin van m’n schoonouders, ons dagje Efteling natuurlijk, bij mam op de thee, hier en daar een gestolen uurtje in de dierenparken... Toen Paleis Noordeinde in ’s Gravenhage opengesteld werd voor het publiek stonden we meteen de eerste zaterdag al in de rij bij de entree, en wat een adembenemend interieur! Dus dáár zijn de Russische kunstschatten van Grootvorstin Anna Paulowna gebleven! Diezelfde dag hebben we ook de gezellige, gerestaureerde Pier in Scheveningen aangedaan, even uitwaaien... Verder was er ‘n Comic Con weekend in Amsterdam, waar we Christopher Judge (Stargate SG1), Shane Rimmer (Thunderbirds, 007), en Robert Englund (Nightmare on Elm Street) spraken, en vooral veel fotografeerden!
Ook werden we deze zomer nogmaals oom en tante, deze keer van Maarten; Hij kwam uitstekend gezond ter wereld, maar wegens complicaties bij m’n schoonzus werd het toch nog een gespannen weekend, niet eentje waar er puur en alleen een nieuw leventje gevierd werd. Toen we weer konden doorademen omdat ook met haar alles goed leek te komen, volgde er natuurlijk wel weer een fotosessie! Maarten werkte heel leuk mee, cameraschuw was hij zeker niet. Waar deze tante wel blij mee is, maar dat mag voor zich spreken.


September was zoals altijd een heerlijke maand. Bij Stichting Leeuw hadden we een Tijgerworkshop geboekt: Kornelis had ‘m cadeau gedaan voor mijn verjaardag, en zo spendeerden we een half jaar later onze trouwdag tussen de overmaatse katten. We stonden oog in oog met onze adoptie-poema Vincent, wat een teder momentje was, want wàt is hij mooi…! En we hebben ieder 4 tijgers gevoerd met een pincet. Dan sta je te trillen als een rietje van emotie, en het liefst zou je zo’n prachtig dier om de hals vallen voor een dikke knuffel. Maar dat gaat wat lastig als je minstens 30 centimeter afstand moet houden van het hek. Tja. Je blijft een smakelijk hapje in hun ogen, en zo hoort het ook. En in oktober nam Kornelis afscheid van ProCoatings Almere collega Matthieu, toen zijn op hande zijnde pensioen gevierd werd op een boot in Friesland, met collegae en zijn familie. Het schijnt een mooie dag te zijn geweest, en we hopen dan ook dat het voor Matthieu onvergetelijk was. (Kijk, sta je toch weer in de nieuwsbrief!)
  November diende zich aan, met het jaarlijkse familie-uitje o.l.v. Kornelis’ oma. En er staan nog een hoop kerstfairs in de planning, eventjes er uit samen, maar we weten nog niet hoe het allemaal gaat lopen. Wat we wel weten is dat de kerst, gevierd bij m’n schoonouders in Baarn, en bij mam in Tilburg met de familie aldaar, weer bijzonder zal worden. En we kijken er heel erg naar uit, meer nog dan in voorgaande jaren.
Verder, ja… Voorstellingen zat in 2016! Kornelis ging met Esmée naar Ordo Rosarius Equilibrio, en met Kor naar Alice Cooper. In z’n up naar Laibach, en met mij naar Rapalje, NUHR, theaterfestival Vuurol en Peter Heerschop. Samen gingen we naar Den Haag voor een storytrail stadsavontuur, en naar Groningen voor “David Bowie is…”, de expositie over de ontvallen legende. We hebben weer Soestdijk, Het Loo, Kasteel Sypesteyn, het Spoorwegmuseum en wat dies meer zij aangedaan. Stichting Traditioneel Gerij kwam weer met koetsen en aanspanning naar Soestdijk, evenals Het Gooi Bevrijd/Keep Them Rolling, die daar ook halt hielden met hun colonne en veteranen. Ik had toen ook de gelegenheid Bob Izumi van ‘t 101st Airborne te bedanken voor zijn inzet tijdens WOII. Zo’n bescheiden, lieve man! We liepen over de Lentiade en Sunday Fair in het voormalige Land van Ooit, gingen naar de foodfestivals in Dierenpark Amersfoort, Almere en Baarn (Die laatste met Kor, heel gezellig!), en gingen uit eten met m’n schoonfamilie. Op de thee bij mam, naar dierentuinen of musea met vrienden… Het waren de kleine dingetjes, de momenten waar je met vrienden, familie, en in het geval van Kornelis zelfs ook collegae en klanten, waar we kracht uit haalden. Hoop voor de toekomst en de geruststelling dat wat er ook gebeurt, we staan nergens alleen voor. Ook dit jaar wil ik via deze weg daarvoor mijn en onze dank uitspreken. Want al zijn we toch een beetje een stel einzelgängers, geen mens is een eiland; je hebt altijd anderen nodig, en jullie waren er. Dus… Van ons, naar jullie: Hele fijne feestdagen, en een prachtig 2017. Het is van harte gegund.  
Met enorm veel liefs, José & Kornelis, Muis & Nacht

_____________




Kalsbeek Christmas Newsletter 2016

It’s my favourite time of year once more; It’s cold outside, cozy in, and the holidays are just around the corner. Christmas stamps are available, the first Christmas fairs are close, and all tinsel, baubles and the like are on bright display in stores. The Dark Days of the year have arrived, and with them, the hours we spend with those that are important to us, to celebrate the holidays in gratitude. And this year, the need for just that, is a great one. We’ve known some tough years together, but 2016 topped them. My issues at the start of 2016 were explained by an enlarged/fatty liver, high cholesterol, and sadly, the diagnosis diabetes. (And a little heart murmur as well, just to put a cherry on top!). As a kid, people used to say I put so much sugar in my coffee, that one day I’d become a Dutch candy called a sugar animal one day. Never thought then that they’d be right! You can live with diabetes: a million Dutch people do ita longside me. But it’ll never be the same, and at the most diverse times the realisation hits me all over again. Not just physically, but mentally as well, this was a blow. But as we always do, we’ll fight through this. Together, and with help of those around us. Friends, family and colleagues have turned out to be indispensable. With comforting words, practical help and advice, and a listening ear. And, for example, Sweet’n’Low next to my tea, or a cross-trainer, gifted to me so I could start dropping weight. Small and large gestures didn’t go unnoticed.  The low carb diet to restrict the intake of medication is working wonderfully, but it also required quite a bit of understanding from the people who have to deal with my difficult diet over dinners and lunches. Our gratitude is enormous, because you’re never ill alone; Kornelis needed the offered support as much as I did, and it was so willingly given.
Was there nothing to smile about this year then? Of course there was! Because eventhough we had to change plans often, and occasionally cancel, quite a few newsletter-worthy moments remained. This year was one filled with love for animals, which started with our adoption of Vincent the Mountain Lion-who-likes-to-poop-in-water, and lives at Stichting Leeuw, the sanctuary for big cats. We had passes for the zoo in Amersfoort as well as the one in Rhenen, and we drove all over Holland for other zoo’s as well, in Rotterdam, Arnhem and Holland’s Kroon. Photography’s become more than a hobby to the both of us, it is truly a shared passion, which we can fully indulge in when we’re around animals. The fluffier, the better!
    We had tickets for Dutch Comic Con from the moment I found out Joe Hill would be signing. (Stephen King’s son, as talented, if not more so, as his dad.) We arrived at the Jaarbeurs in March, with a briefcase filled with thirteen books. Not all of them, as I already had a couple of signed ones, but it was still a respectable pile. Would we like to leave the briefcase with him while we attended the Con? I was gasping for breath the moment he walked to the signing table. I had a note with me, buried in a bag under Dutch treats like stroopwafel-cookies and chocolates, containing everything I wanted to say but knew I wouldn’t be able to utter. I gave him his gifts, he signed the novels and comics, liked my t-shirt (Based on the Dark Tower, his dad’s magnum opus), and HE wanted to keep an eye on our stuff? The man can do no wrong! A convention is heaven and hell all rolled into one; everything I love is represented, from tv series, books, comics and games to films and all things Geeky. But there are also thousands upon thousands of other attendees. That’s hard, when you feel just one person is already a bit much to deal with. So Kornelis went back the next day without me, because there was so much we didn’t get around to thanks to my panic attacks. He WhatsApped pictures to me all day long. “Do you want this?”, “”Should I take this home?”, so I was practically there! He’d brought the dvd of Joe Hill’s Horns movie adaptation and a comic we’d found the previous day for him to sign, and a little folder with my stationary… Kornelis came home with a little note from Joe! Do I have the best husband, or what?! Turns out he went straight back to him that morning, told him all the things I hadn’t even dared put in the note for fear of brownnosing, and he comes home with that note saying he hopes I’m well, thanks for reading and hoping I’ll enjoy the new novel. With an additional devil-doodle. Naturally, it’s framed and on proud display in the bookcase in the living room!
In April we celebrated King’s Day in style here in Baarn, with mom of course. Rain or shine, we’ll traverse the market. Besides that, Kornelis and his manager took a bunch of customers out for a Solex tour around the Loosdrecht lakes. In my mind they all ended up half drowned or with broken down Solexes by the side of the road, but Kornelis came home, not just dry, but rather enthused as well. I think we might call it quite the success!
Our summer suddenly seemed to exist predominantly out of visits to the doc and hospital, but it was in those months we managed to find things to look forward to as well. Friends near and far (abroad) who came by or headed out with us, al fresco dining with my parents-in-law, naturally time spent at the Efteling amusement park, tea at mom’s, and here and there a few stolen hours in zoo’s… When Palace Noordeinde  (The King’s working palace) in The Hague was opened to the public for the first time, we stood in line on the premiere date. Oh, that a wonderful interior! So that’s where Grand Duchess Anna Pavlovna’s Russian treasures went! That same day we went to the Pier in Scheveningen, which has been restored and turned quite around… There was another Comic Con, this time in Amsterdam, where we talked to Christopher Judge (Stargate SG1), Shane Rimmer (Thunderbirds, 007), and Robert Englund (Nightmare on Elm Street) besides photographing an awful lot!
And this summer, we became aunt and uncle again, this time of little Maarten. He came into the world a perfectly healthy baby, but there were some complications for my sister-in-law. Instead of a celebratory weekend we just held our breaths until she got the all-clear a day later. It was scary to say the least. But once we knew she’d be okay, a photo session followed, of course… And Maarten is the perfect little model, knows exactly how to work with a photographer. Which was more than this aunt dared hope for!
September, as always, is a wonderful month. We booked a tiger workshop at Stichting Leeuw; Kornelis gifted it to me for my birthday, and that’s how we ended up celebrating our wedding anniversary amidst the large cats. We had a powerful moment with “our” Vincent, and oh, he is beautiful… And we hand-fed four tigers each with giant tweezers. I was trembling, overwhelmed by emotions, and I just wanted to hug those stunning cats…. But as I’m still dinner to them, which is as it should be, and I had to stay a foot away from the fence, I thought better of it. In October Kornelis attended a farewell reception for his colleague from the Almere branch, Matthieu, who was going to enjoy his well-earned pension. The company’d rented a boat for him, his family and closest colleagues, and by all accounts it was a beautiful day, which hopefully will be long-remembered. (Hey Matthieu, you made it into the newsletter again!)


November came calling, and with it the annual family outing, this time to the zoo in Arnhem, Royal Burgers’. In spite of the time of year we still had a pretty good bit of weather, and just a spot of rain. There’s a bunch of Christmas fairs still on the agenda, but we don’t know how things’ll turn out. What we do know is that Christmas, celebrated with my in-laws in Baarn and my family at Mom’s in Tilburg, will be special. We’re looking forward to it very much, more so even, than in previous years.
Other than that, well… Loads of performances in 2016. Kornelis went to Ordo Rosarius Equilibrio with Esmée and to Alice Cooper with his dad. To Laibach by his lonesome, and with me to Rapalje. NUHR, theatrefestival Vuurol and Peter Heerschop. Together we attended the Storytrail in the Hague, and drove up to Groningen for the exhibition “David Bowie is…”. We visited Palace Soestdijk, Castle Sypesteyn, Palace The Loo (Yes, yes, I know. But a Loo is old Dutch for a meadow in the woods: It’s not a big toilet, the palace is simply surrounded by forest.)... During Liberation Day the Keep Them Rolling guys with their military vehicles and WWII veterans halted at Soestdijk Palace, where I had the opportunity to thank Bob Izumi of the 101st Airborne for his efforts for our freedom. Such a modest, kind man! We walked through fairs and went to food truck festivals, had dinners with my in-laws. Tea at mom’s, to museums and zoo’s all over the place, together and with friends. The little things, the small moments with friends, family, and in Kornelis’ case, colleagues and clients, are the ones that lent us strength. Hope for the future, and the knowledge that whatever happens, we’re not alone. This year, as every year, I want to express my and our thanks for that. Though we’re practically hermits, no man is an island. You always need people, and you were there. So, from our home to yours: We wish you wonderful holidays and a stunning 2017. Wholeheartedly.
Much, much love,
Jo & Kornelis
Mouse & Night



 

 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten